~ OSTPREUSSEN

  

W końcu władza się przyznała, że problem dzietności to nie tylko pieniądze, gdyż przyczyn jest daleko więcej, w tym takie, na które i więcej pieniędzy nie ma wpływu. Wśród wielu przyczyn jest i taka, że w Polsce trwa typowy ,,wyścig szczurów,, gdzie liczy się stan posiadania, używania, młodość, sukces, a wiec skoro nie każdy ma w tym wyścigu szanse, to kobiety wyczuwając to intuicyjnie, nie chcą rodzić dzieci, wiedząc, że byłyby skazane na permanentny stres, cierpienia z powodu braku zdolności do osiągania sukcesów. PRL był bardziej sprawiedliwy, gdyż prawie wszyscy mieli podobnie, tylko wysokopartyjni towarzysze z jedynie słusznej partii korzystali z dodatkowych przywilejów, a reszta to w ramach hasła: "czy się stoi, czy się leży" wegetowała na wyrównanym poziomie z tymi, co żyły wypruwali.

~ ahaha

  

Pozwólcie kobietom wrócić do ich naturalnych ról; żon i matek. Kiedy dzisiejsza młoda ma czas na rodzenie, a zwłaszcza wychowywanie dzieci: harówka przez cały dzień, też w święta. Mężczyźni nie mogą znaleźć pracy, gdyż pracodawca woli zatrudniać często mniej wymagające kobiety: przynajmniej kilkaset tysięcy panów pozostaje na utrzymaniu partnerek, i udaje gospodynie domowe... Kiedy jest niska podaż pracy, powinno się w pierwszej kolejności zatrudniać mężczyzn, wtedy panie wrócą do domowych obowiązków... Niejaki pan Korwin opowiada przeważnie koszałki opałki, lecz w kwestii powrotu do przyrodzonych ról społecznych płci ma zdrowy osąd...

~ joper

Gdyby spojrzeć na nasz umiłowany kraj z góry, nie z nieba - na to jeszcze przyjdzie czas - to można zauważyć, że z przodu naszego narodu maszerują nasi przywódcy, i prowadzą nas do dobrobytu, a za nimi obywatele. Jednak tego dobrobytu nie widać, i nasuwa się podejrzenie, że nie prowadzą nas ku świetlanej przyszłości, ale przed nami uciekają! Uciekają do UE, do złotej Anieli Merkel! Przypominam, że szlachta polska w XVIII w. też uciekała nie mogąc ogarnąć tego syfu, jaki zrobiła. Do kogo? Prusy, Rosja... niech Katarzyna ogarnia ten burdel. Tusk już wykonał pierwszy krok. Ustawa 1066. Ten rudzielec nawet zapewnić bezpieczeństwa wewnętrznego nie potrafi.

~ Kloszard

Nic dobrego się dzieje, świat zachodni z nas się śmieje. Gospodarka nam się wali, bieda rośnie Tusk się chwali. Naiwniakom cuda wciska, bo naiwni są ludziska. Postkomuna mu wtóruje, taki premier im pasuje. W Polsce obcym tworzą raj, bo to bardzo dziwny kraj. Polskę dawno wysprzedali, służbę zdrowia zrujnowali. I nauka także leży, nikt Tuskowi już nie wierzy. Hej Donaldzie gdzie te cuda? Same kłamstwa i obłuda! Na kryzysie rząd nie traci, bo za wszystko naród płaci.

~ E_coleś

W Polsce są trzy rodzaje mafii: Ustawodawcza, Sądownicza i Wykonawcza. Ręczę Wam, innej nie ma! Reszta to przestępczość zorganizowana, grupa zbrojna bądź nie. Wejście ABW do siedziby Wprost jest sygnałem, że Polski już nie ma - są tylko interesy...

~ sfwef

Daching, czyli jak Kazik wnerwił milicję – To Kazik wymyślił daching – wspomina Marek Rusakiewicz, który do matury przygotowywał się, siedząc w zielonogórskim areszcie. Sokołowski wymyślił ten daching w drugiej połowie lat 80., gdy manifestacje opozycji słabły, a milicja nauczyła się sprawnie wyłapywać „prowodyrów chuligańskich zajść”. Jeden z pierwszych dachingów odbył się w Międzyrzeczu. Tamtejsi mieszkańcy, wspierani przez gorzowskich młodzieżowych buntowników, protestowali przeciwko decyzji komunistycznej władzy, by z bunkrów tamtejszego Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego zrobić składowisko radioaktywnych odpadów. SB zastraszała mieszkańców, za posiadanie choćby jednej ulotki o składowisku groziły represje. Ci zaczęli się bać, marsze protestacyjne były coraz mniej liczne. Ale pewnej niedzieli grupa trzech opozycjonistów z Gorzowa wdrapała się na daszek międzyrzeckiego baru i stamtąd zaczęła zrzucać tysiące ulotek. – Na początku pomysł Kazika wydał nam się głupi, ale szybko okazało się, że jest świetny – wspomina Rusakiewicz. Na ulicy zrobiło się biało od nielegalnych ulotek. Tłumy mieszkańców Międzyrzecza roznosiły je po cały mieście. Niektórzy wyrzucali je potem z własnych okien. Milicja zgłupiała, bo nie potrafiła wdrapać się na dach. Wezwano straż pożarną. – Ale strażacy powiedzieli, że oparcie drabiny o ten bar grozi zawaleniem jego konstrukcji i że w związku z tym ryzykiem nie podejmują się nas zdjąć – opowiada Kazimierz Sokołowski. A oni stali na dachu już od trzech godzin. Efekt przeszedł najśmielsze oczekiwania. Miejscowi rzucili na dach wiązankę biało-czerwonych goździków. – Nagle bariera strachu została przełamana. Okazało się, że tu, w centrum miasta, kilka osób odważyło się rozrzucić tysiące ulotek, pokazało swoje twarze, stojąc na daszku, i nic się strasznego nie stało. Ze skóry nas nie obdarli. To było dodanie otuchy tym ludziom, że diabeł nie taki straszny – mówi wynalazca dachingu. Powód zakończenia akcji był prozaiczny – jeden z uczestników musiał iść się wysikać. Zeskoczyli więc z baru przekąskowego na dach pobliskiego kiosku, a stamtąd na dół. Tam czekała milicja, by ich wreszcie zwinąć. Ale ściśnięty tłum nie pozwolił. Wobec tego rozwinęli transparenty i ruszył marsz główną ulicą miasta do kościoła. Starzy, młodzież, dzieci. Dopiero w drodze na PKS milicja odważyła się zatrzymać ich i zamknąć na 48 godzin. Wieść o sukcesie akcji rozeszła się wśród młodej opozycji i dziesiątki dachingów stały się zmorą milicji w całym kraju.