~ treblig (nepotyzm w instytucjach)

Amerykę odkryli, z Australią w promocji normalnie. Przyjęcia do pracy w dowolnej gminie, starostwie, Urzędzie Wojewódzkim czy U. Miasta nie wyglądają inaczej. W Lasach Państwowych już 10 lat temu wszyscy pracownicy przeciętnego nadleśnictwa pochodzili z 2-3-ech rodzin, więc dla przyzwoitości zaczęli się zamieniać pracownikami w sąsiednich nadleśnictwach na zasadzie: ty przyjmiesz dwóch moich kuzynów na podleśniczych i córkę do księgowości, a ja ci zatrudnię synka jako specjalistę, i do końca mojej kadencji zostanie inżynierem nadzoru. Nikt się z tym specjalnie nie kryje. Jakieś 80-90% konkursów to fikcja. Tylko na naprawdę wysoko specjalistyczne stanowiska jest realny nabór.

~ arie172

To samo działo się w delegaturze pomorskiego NFZ w Słupsku.
Była tam kierowniczka, która zatrudniła swoją sąsiadkę, byłą sąsiadkę, dwie kuzynki, koleżankę i kolegę syna, koleżankę z poprzedniej pracy, córkę przyjaciółki, a kadrowej dała mega wysoką pensję, bo jej ojciec załatwiał roboty jej mężowi budowlańcowi, który de facto remontował budynek NFZ. Ta kadrowa zajęła jej miejsce bez konkursu. 
Co do konkursów… za mądrych nie przyjmują, po co robić sobie konkurencję.

~ Ski

Wesoły Bronek, wesoła Ewka, i znów ta sama, co zawsze śpiewka. Wesoła Małgoś, która nie chciała, lecz znów rzeczniczką zostać musiała. Wesoły Bartek – „Kamieni kupa” – fuchę ma nową i znów rżnie głupa. Wesoły Radek smędzi i plecie, Jak pleść on umie, to dobrze wiecie! Wesoły Stefan, wesoły Michał, co pięć lat temu na Bronka prychał. Wesoły Andrzej, wesoły Czarek, co był od łopat i betoniarek. Wesoły Donald zwinął manatki, spakował kufry, zebrał swe szmatki. I do Brukseli cichaczem zwiał, Bo propozycję od Merkel miał! Tu się coś zeżre, tam się wypije, lub się urządzi wypad na wiochę. A wszystko gratis i za darmochę! Już wszyscy wiedza, że k…. k…. łba tu na pewno nigdy nie urwie. Że koleżanki, że przyjaciele - By się tym z PO żyło weselej! Znowu piosenka płynie z głośnika: „Narodzie drogi! Pracuj nie fikaj. I już od dzisiaj zaciskaj pasa, bo na to czeka Ojczyzna nasza!” 

~ rosyjska łajza

Nad pewną rzeczką, w kremlowskich krzaczkach, Psi żywot wiodła pucia duraczka, I zamiast trzymać się swojej rzeczki, Na Ukrainę słała "wycieczki". Kupiła rakiet i czołgów paczkę (na imperialną cierpiała sraczkę), Słała konwojem jakąś broń starą, Wmawiając światu, że to makaron. Są to tzw. "białe konwoje", A w tych konwojach pućki gieroje. Jaka to pomoc - sami to wiecie. Barszcz z rakietami, czołg w galarecie. Są też tam jakieś dziwne radary, Na nich transparent "To są kapary". Na samym końcu jakiś BUK jedzie, Na burcie napis "Wieziemy śledzie". Wciąż ma nadzieję pućka maluczka, Że świat nie pozna się na jej sztuczkach. Piszczy, że Zachód to duży głupiec, Bo ją sankcjami wali po d…e. Wszystkim wygraża i wszystkich łaje, Jak żul, któremu nie bardzo staje. Temu żulowi Łgarow wtóruje. Łże, że się człowiek cały gotuje. Robiła z wszystkich jaja "na twardo", I była czubkiem takim z kokardą. Przed całym światem zgrywa Cezara, Wciąż się nadyma ropucha stara, Ceni zabawy nad ludzkie życie, Jej ulubiona to GRADobicie. Przypełzł do Brisbane - tak go olali, Że michę z żarciem w kącie stawiali. Tak się sabaka po fakcie wściekła, Ogon pod siebie - z Brisbane uciekła. Ale nic z tego śmieszna duraczko, Byłaś i będziesz rosyjską łajdaczką.